Λάσπη . Λασπωμένα όνειρα και πλανές απάτες.

Τίποτα πιο γρήγορο,τίποτα πιο απλό.

Όλα ένα τίποτα.

Χυδαίο ερωτηματικό...

Κάτι σαν ψέμα.

Τίποτα δεν είναι ότι φαίνεται.
Μην με πιστεύεις, μην με ακούς, μην με εμπιστεύεσαι.
Ένας φανταστικός κόσμος και είμαι πρωταγωνιστής.
Σε χρειάζομαι.
Σε χρειάζομαι δίπλα μου.
Αρκεί να μην με πιστεύεις, να μην με ακούς, να μην με εμπιστεύεσαι.
Ούτε εγώ δεν με πιστεύω, δεν με ακούω, δεν με εμπιστεύομαι.

Κανείς δεν θα έπρεπε.
Σκοτάδι, σιωπή, μοναξιά.
Κάτι σαν ψέμα.

Η μοναξιά στο πεζοδρόμιο...

Κοιταξες ποτε στα ματια ενα αδεσποτο σκυλι
για να δεις η μοναξια τι παει να πει
να σε μυρισει θελει οχι να επιτεθει
δε θα σε δαγκωσει αγαπη ψαχνει οχι για φαϊ
φαϊ μπορει να βρει και μεσα στα σκουπιδια
μα αν παρει αγαπη η ζωη του δε θα ειναι ιδια
κι οταν πληγωνεται πληγωνεται βαθια
γιατι αντι για αγαπη συνηθως παιρνει κλωτσια
σε αντιθεση με τον σκυλο αγαπας τον εαυτο σου
ταιζεις μονο τον εγωισμο σου
ψαξε να βρεις κατι καλο στο φερσιμο σου
πνιγεσαι στο βυθο σου παλι εσυ και τα εγω σου
μα οι μοναξιες μας απεχουν τοσο πολυ
εμενα κραταει στιγμες εσενα ολοκληρη ζωη
απο δικη σου επιλογη φυσικα
εσυ διαλεξες να ζησεις με ονειρα πλαστικα
στη γκλαμουρια που επιφανειακα ολα ειναι καλα
μα μεσα τοση βρωμια που μου γυρναν τα σωθικα
κι ολα εξω φανταζουνε τοσο κρυα
πως να βγαλω απο μεσα μου ρε τοση αηδια
πως να γευτω στο στομα μου τοση πικρια
τοση ψευτια και τοση αχαριστια
νιωθω σαν παιδι που ζει αναμεσα σε θηρια
και θελουνε να τον κατασπαραξουν με μανια
και εχω κλειστει στον εαυτο μου για καιρο
προσπαθω να καταλαβω λιγο πριν να τρελαθω
τι σε κανει τοσο ασχημη μεσα σου απορω
λυπαμαι κουκλα μου το make up δε καλυβει το κενο
κι οταν ξεβαφτεις και δεις πως ολα ειναι παιχνιδι
ενας κομπαρσος θα' σαι παλι στο σανιδι
και το ρολακι που πηρες τοσο μικρο
με τιτλο της ταινιας ψυχολογικα πορνο
μα οταν πεσει η αυλαια θα ηθελα να δω
τα βουρκωμενα ματια σου δυο λογια να σου πω
το να γαμας την ψυχη σου δε σε κανει μοναχικο
σε κανει αρρωστο γεματο απωθημενα και τρελο
μονιμα ερωτευμενα με τον καθρεφτη τα ματια σου
μα οταν σπασει να δω πως θα μαζεψεις τα κομματια σου
δε με πειραζει μονο που με τρομαζει
αλλος ενας συναισθηματικος καμικαζι
η λεξη σεβασμος ειναι αγνωστη στο προσωπο σου
γι' αυτο δεν εχεις ανθρωπο να αποκαλεις δικο σου
οσκαρ υποκρισια θελει το σεναριο σου
συγγνωμη που δεν στο 'δωσα μα ηθελα το καλο σου
μα εσυ θελεις επιβεβαιωση απ' το κοινο
σε ενα κρεβατι μεθυσμενη με αγνωστο ηθοποιο
τις κομμενες σκηνες δε θα τις δω ευχαριστω
η μοναξια στο πεζοδρομιο μου φροντισε γι' αυτο
και καπου εδω να σου εξομολογηθω
πως καπου μεσα στην ταινια επαιζα κι εγω
μα ο σκηνοθετης δε με γουσταρε μ' απελυσε ευτυχως
εισαι πολυ αληθινος μου ειπε για ηθοποιος
οι τιτλοι πεφτουν μα το ονομα σου πουθενα
τ' αποφθεγμα της ταινιας σε λυπαμαι ειλικρινα
γιατι εισαι μονη εφυγε και ο τελευταιος θεατης σου
γιατι το μισος μου εχει πεθανει μαζι σου.

They all pretend.

"Αρνούμαι σ' ένα ψέμα να ζήσω.

Τον έρωτα και την φιλία σε ματωμένα τούβλα να χτίσω."

Απαθής περπατάει.

Που και που σταματάει και κοιτάει.

Τον κόσμο, την πλατεία, την μαγεία.

Ομορφιά μοναχά μπορεί να δει.

Τίποτα άλλο δεν την συγκινεί.

Πρόσωπα της φαντάζουν ξένα, όμως πάντα καλόκαρδα και περιποιημένα.

Ξαφνικά, οι μάσκες πέφτουν και τα μάρμαρα σπάνε.

Δεν μπορεί να κρυφτεί.

Κάθε πρόσωπο πνίγεται στην κακία.

Στην μελαγχολία και στην αχαριστία.

Η κοπέλα απορεί, φοβάται αυτή την αλλαγή.

Την βλέπεις σ' ένα παγκάκι μοναχή, να κλαίει

δίχως να φταίει.

Αναρωτιέται σιγανά:

"Τα πάντα άλλαξαν, ή πρώτη φορά βλέπω καθαρά;"

Neverland

The sun rises.
As always.
Shall I rise?
If I don't know,
then who does?

Life's sharp knives stuck into my chest.
As always.
You can see me.
I can not.

How do I look?
Your eyes shall become my reality.
A liar you are.

Go hide against the rainbow.
I'll come.
Be patient my love.
I shall not be late.

Rip my heart off.
I'll let you. as always.
The question has been answered.
I shall rise.
I'll rise.
See you across the rainbow.
See you across our Neverland.

-M

The sun-

------
But when his hair, blond as dry leaves, turned white
and his beautiful and passionate eyes which once were the color of boughs
on lemon trees in winter or of the shallow sea became dull,
when he felt in his veins a winter that has no spring,
Fate bought him back to the lonean Sea.
Everything was the same as it had been before.
But he was not the same and he did not recognize the sunny shores
of the joyous and passionate Ionean Sea!
Grieving he closed his eyes and gazed deeply into himself.
And there! there he saw that same sun of the past, that strange
and enormous sun which gave life to all things around him and the fragrance
of dreams to the leaves, and made him see the white and cold blood flow through
the serene stone of statues, and made him live and suffer with the deep and powerful passions of men.
It was the SUN OF YOUTH that had passed, a sun which alone enlightened the depth and twilight of his soul, and which bestowed upon all it illuminated the strange and magic beauty of Illusion.

For things appear as the soul perceives them.


-Milan Rakic- The sun.


Λόγια όμορφα, με νόημα, με κάτι που με έκανε να διαβάσω αυτό το κείμενο πάνω από πέντε φορές.
Χρόνος... περίεργο πράγμα. Σε φοβάμαι άτιμε.
Κάθε βράδυ που πάω τα μάτια μου να κλείσω, ξέρω πως κάπου παραμονεύεις.
Ξέρω ότι την επόμενη μέρα μπορώ να ξυπνήσω και να δω τα πράγματα διαφορετικά.
Έχασα χρόνια, έχασα στιγμές.
Στιγμές που πίσω, δυστυχώς δε μπορώ να φέρω.
Το τώρα, με τα δευτερόλεπτα που περνάνε, μετατρέπεται σε πριν.
Και εσύ, μ'ένα αχαυνές βλέμμα και με ορθάνοιχτα μάτια καταλαβαίνεις ότι
τα πάντα είναι στιγμές, που χάνονται και που πεθαίνουν στο δευτερόλεπτο.
Ανύμπορος σαν είσαι... τι κάνεις;
Ξέρει κανείς;

Ο καθένας είναι διαφορετικός.
Ο καθένας φωτίζει τα σκοτεινά σοκάκια της ζωής με το χαμόγελο του χαρακτήρα του.
Ο καθένας δρα, σκέφτεται, πιστεύει διαφορετικά.
Όλοι είναι διαφορετικόι, αλλά μ'έναν τρόπο όλοι ταυτόχρονα είναι ίδιοι.

Σου'χει τύχει ποτέ, να μην μπορείς να ελέγξεις τα δάκρυα σου;

Σου'χει τύχει ποτέ, να νιώθεις μόνος;

Να έχεις την ανάγκη κάποιου, να σε πάρει αγκαλιά και να σου ψιθυρίσει σιγανά και απαλά

"όλα θα πάνε καλά."

Να νιώθεις πως αυτός ο κάποιος, είτε δεν υπάρχει, είτε δεν είναι πια εκεί για σένα, είτε δεν είναι με τον τρόπο που εσύ θες.

Σου'χει τύχει απλά τίποτα να μην είναι σωστό;

Σου'χει τύχει;

!

Μικροσκοπικά χεράκια αγγίζουν το λούτρινο αρκουδάκι

και μια γλυκιά μελωδία γλιστράει απ'τα παιδικά της χείλη.

Τα ματάκια της επερξεγάζονται τα περίεργα του κόσμου.

Χωρίς έγνοιες, στεναχώριες..

Θαρρώ πως με ζωγραφίζει τώρα.

Είναι πλάτη και κάτι σχεδιάζει κοιτώντας με επίμονα.

Ό,τι και να' ναι θα' ναι όμορφο.

Όλα μοιάζουν όμορφα από τα μάτια ενός παιδιού.

Όμορφα και απλά.

Αναμνήσεις κατακλύζουν τα μάτια μου.

Αναμνήσεις του τότε...

Των παιδικών ερώτων..

αυτές οι αθώες αγκαλιές, τα αθώα φιλιά στο μάγουλο.

Οι αθώες παιδικές καρδιές.

Μόνο γελαστές στιγμές.

Προσωπάκια μικρά, αγγελικά, χαρούμενα.

Ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Χρήστος, η Δημιτριάννα, η Εύα.

Όμως τώρα πρέπει να φύγω..

Με φωνάζει η μικρή μου φίλη.

Με προσκαλεί να μπω στον κόσμο της.

Με τραβάει από το χέρι και με προσκαλεί..

Με προσκαλεί, για δύο λεπτά, δύο μοναχά λεπτά, να ξαναγίνω..παιδί.

http://www.youtube.com/watch?v=jx1VnmZUhM4

-Μ

<<Και άμα και εσύ έχεις την ευκαιρία, κάντο. Χάσου εκεί μέσα. Είναι όμορφα.>>

-

Ίσως, κάποτε, κάπου.

Σ'αγαπάω τώρα για το τώρα.

Το μετά; Άγνωστο με κεφαλαία.

Σε θέλω, όμως δεν σ'έχω.

Δεν θα προσπαθήσω να σε ξανα αποκτήσω.

Αλλά ίσως, κάποτε κάπου, ο έρωτας μας θα ανθίσει.

Με τον τρόπο που και οι δυο μας ονειρευτήκαμε.

Και ύστερα τα χρόνια βύθισαν τα δόντια τους

στην σάρκα μας και το τώρα πέθανε.

Αλλά....

Ίσως....

Κάποτε.....

Κάπου....

να κατορθώσω να σε κάνω ευτυχισμένο....

.

Σα καταιγίδα περιπλανήθηκρε, παρεξευνεύτηκες, διόρθωσες,

ότι μπορούσες τρανέ.

Μα στου κόσμου τη απάθεια ξεψύχησες, δολοφονήθηκες.

Αλλά με το να σκοτώνεις έναν άνθρωπο, δεν σκοτώνεις τις ιδέες του.

Και οι δικές σου αθάνατες, ζούνε.

Hasta la victoria siempre, Che Guevara.

Σ'έχασα.

Σε γνώρισα, σε ερωτεύτηκα, με ερωτεύτηκες, σε αγάπησα,με αγάπησες, σε μίσησα, σε ένιωσα, σου μίλησα, μου μίλησες. Σ'ΕΧΑΣΑ και Μ'ΕΧΑΣΕΣ.

Σε βρήκα, με βρήκες, σου μίλησα, μου μίλησες, μου χαμογέλασες , σου έγνεψα, σε ονειρεύτηκα, Σ'ΕΧΑΣΑ και νόμιζες πως με έχασες...

Σε ξαναβρήκα, σου μίλησα. Με αγνόησες. Σε μίσησα. Αδιαφόρησες... και για άλλη μια φορά... πνιγμένα δάκρυα, πνιγμένες ελπίδες. Μόνο καμμένες αναμνήσεις και σύννεφα καπνού..

Ένα παιχνίδι η ζωή και σε έχω κοντά μου για άλλη μια φορά.

Μου μιλάς, σου μιλάω. Με αγκαλιάζεις. Δακρύζω. Δεν το βλέπεις.

Και τώρα.. νιώθω πως σε ξαναχάνω. Φόβος.

Νιώθω να ξαναχάνω το χαμόγελο σου

τα μάτια σου

την μυρωδιά σου

την αίσθηση πως είσαι κάπου κοντά μου.

Φόβος.

Ένα άρρωστο παιχνίδι.

Ένας ανελέητος, άθλιος φαύλος κύκλος.

Σ'αγαπήσα, προδώθηκα, έκλαψα.

Και σε έχασα.

Αλλά το τραγούδι μας, συνεχίζει να παίζει με φόντο τον μαύρο ουρανό....

Και συνεχίζει....

και συνεχίζει...........

-Μ

Τα απρόοπτα..

Είναι ορισμένα γεγονότα τα οποία ποτέ δεν θα πίστευες πως θα μπορούσαν να συμβούν.

Κι' όμως! Λίγο αλλοιωμένα; Ναι.

Λίγο διαφορετικά; Ναι.

Αλλά και;

Απλά σκάσε, χαμογέλα και ζήστο.

Άλλωστε γι' αυτό δεν είναι ενδιαφέρουσα η ζωή;

Εκεί που είσαι άπειρα λυπημένος, να σκέφτεσαι πως δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα είμαι καλά.

Κάτι καλό θα γίνει.

Και όταν είναι τα πάντα τέλεια, κλείσε τα μάτια, ζήστο, γιατί συνήθως οι ωραίες στιγμές

χάνονται μέχρι να ανοιγοκλέισεις τα μάτια σου...

Στο κλάσμα ενός δευτερολέπτου τα πάντα μπορούν να αλλάξουν.

Να το θύμασαι αυτό.

Μ'αρέσει να κοιμάμαι . ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΗΣΥΧΗ

Μια ψυχή.

Μια ψυχή κολυμπάει στον ωκεανό.

Περιφέρεται, βουτάει... και πάλι στην επιφάνεια.

Μια ψυχή πετάει στα βουνά. Γλύφει τις κορυφές των πιο υψηλών βουνών.

Αυτές τις κορυφές που δεν μπορούσε ποτέ να φτάσει.

Μια ψυχή περιφέρεται, πετάει, κολυμπάει, ζει κι όμως δεν ζει.

Είναι πια ελεύθερη.

Και κάτω όταν κατεβαίνει, στην μουντή καθημερινή ζωή βρίσκει τους ανθρώπους της.

Αυτούς τους μονάκριβους αγαπημένους της.

Υφαίνει χαμόγελα στα πρόσωπα τους..

Υφαίνει γαλήνη στις ψυχές τους.

Και ύστερα ξαναφεύγει, ολοκληρωμένη

Και τώρα γράφω για αυτήν την ψυχή, που ζει ακόμα μέσα μου.

Ζει μέσα σε όλους όσους την αγάπησαν.

Και θα ζει, ίσως για πάντα.

Ή μάλλον, όχι ίσως.

Σίγουρα.

Για τον Έρικ.

Ξαφνικός χτύπος.

Ξαφνικός πόνος.

Τα μάτια μου σ' αντίκρισαν έτσι όπως δεν ήθελαν να σε αντικρίσουν ποτέ.

Μόνο, πληγωμένο, να κείτεσαι στο πάτωμα και κραυγές πόνου να συνοδεύουν τα δάκρυα σου.

Έτρεξα κοντά σου, σαν άνεμος. Φοβήθηκα.

Ξάπλωσα δίπλα σου και με μανία σου ψιθύρισα πως όλα θα πάνε καλά.

Όλα έπρεπε να πάνε καλά.

Η ζωή γλιστρούσε από τα χείλη σου.

"Όχι!", φώναξα.

Με τράβηξαν πίσω. Προσπάθησαν να με ηρεμήσουν.

Μου είπαν πως δεν πέθανες. Είχαν δίκιο.

Δεν πέθανες.

Άλλαξες.

Δρόμος

Διανύω δρόμους.

Δρόμους όχι βουτηγμένους σε αναπνοές φύσης

και όχι σε αποβράσματα πράσινα.

Δρόμους που πνίγονται στην άσφαλτο

Η άσφαλτος νίκησε στον αγώνα.

Κι ας έπαιξε άτιμα.

Ήταν πιο δυνατή.

Η φύση όμως είναι πιο όμορφη.

Το ξέρετε.

Πινακίδες του STOP, πινακίδες που μου ορίζουν, που με αναγκάζουν να τρέχω με 60 και 70

κατακλύζουν τα μάτια μου σε σημείο όπου κι όταν τα μάτια μου κλείνω

βλέπω νούμερα, νόμους, λόγια.

Για να προστατέψουν το ανθρώπινο είδος, λένε.

Μάταια. Αυτό δε σώζεται με τίποτα.

Τι και αν τρέχω με 200;

Θα πεθάνω- λένε.

όμως δεν γνωρίζουν τον τρόπο.

Στα αυτιά τους όροι άγνωστοι.

Θα πεθάνω ΕΛΕΥΘΕΡΗ και θα ξέρω πως δεν ήμουν μια απ' αυτούς.

Τα στρατιωτάκια, τα πιόνια.

Ναι. Αυτό είναι.

-Μ

(Αναμένεται διαφορετικό βίντεο.)

Α.

όλες οι αμφιβολίες εξαφανίστηκαν.

αυτό το γιγάντιο ερωτηματικό μετατράπηκε σε θαυμαστικό.

δεν είσαι ακόμα σίγουρος, αλλά τώρα ξέρεις.

όταν κλαίω σε χρειάζομαι.

όταν είμαι χαρούμενη σε χρειάζομαι.

όταν πέφτω σε χρειάζομαι.

Καλώς κακώς, έγινες κομμάτι στην ζωή μου.

Και αν το γυαλί σπάει, με προσπάθεια, ίσως φτιάχνετε.

Και αν πληγώθηκες, και αν πληγώθηκα, τίποτα πια δεν έχει σημασία.

Δεν υπάρχει χρόνος!

Δεν υπάρχει τίποτα, και την ίδια στιγμή ύπαρχει.

Τίποτα δεν έχει νόημα, αλλά .... ταυτόχρονα, έχει.

Σ'αγαπάω. Και αυτό είναι αρκετό. Για μένα.

-M-

Δεν ανήκουμε πουθένα. Και ίσως αυτό είναι που μας ενώνει τόσο πολύ.

ΚΑΚΟΣ ΣΥΝΧΡΟΝΙΣΜΟΣ.

ΟΧΙ

Σας έχει τύχει ποτέ, να γίνει κάτι, κάτι ασήμαντο, κάτι καθημερινό, κάτι ...φυσιολογικό, αλλά σε εσάς να φαίνεται αλλιώς, και απλώς να μην μπορείτε να το βγάλετε από το μυαλό σας.

Αλλά είναι λάθος.

Είναι λάθος

λάθος

λάθος

ΛΑΘΟΣ.

Αλλά σας έχει τύχει;

Εμένα, δυστυχώς ...ναι.

Ίσως αυτή η δίψα για το απογορευμένο που έχει το είδος μας να τα κάνει τόσο σκατά!

(Επίσης ΝΑΙ γύρισα!)

Μονοπάτια.

Μονοπάτια, επιλογές, μέλλον, φιλίες, έρωτες.

Πώς ξέρεις πως έχεις διαλέξει το σωστό μονοπάτι;

Πώς ξέρεις πως δεν είσαι σε λάθος δρόμο;

Πώς ξέρεις πως δεν έχεις χάσει κάτι που ήθελες περισσότερο, στο άλλο μονοπάτι που αρνήθηκες να ακολουθήσεις;

ΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ;

Μάλλον δεν ξέρεις, και αυτό είναι που σε βασανίζει!

Φόβος & Ρίσκα...