Neverland

The sun rises.
As always.
Shall I rise?
If I don't know,
then who does?

Life's sharp knives stuck into my chest.
As always.
You can see me.
I can not.

How do I look?
Your eyes shall become my reality.
A liar you are.

Go hide against the rainbow.
I'll come.
Be patient my love.
I shall not be late.

Rip my heart off.
I'll let you. as always.
The question has been answered.
I shall rise.
I'll rise.
See you across the rainbow.
See you across our Neverland.

-M

The sun-

------
But when his hair, blond as dry leaves, turned white
and his beautiful and passionate eyes which once were the color of boughs
on lemon trees in winter or of the shallow sea became dull,
when he felt in his veins a winter that has no spring,
Fate bought him back to the lonean Sea.
Everything was the same as it had been before.
But he was not the same and he did not recognize the sunny shores
of the joyous and passionate Ionean Sea!
Grieving he closed his eyes and gazed deeply into himself.
And there! there he saw that same sun of the past, that strange
and enormous sun which gave life to all things around him and the fragrance
of dreams to the leaves, and made him see the white and cold blood flow through
the serene stone of statues, and made him live and suffer with the deep and powerful passions of men.
It was the SUN OF YOUTH that had passed, a sun which alone enlightened the depth and twilight of his soul, and which bestowed upon all it illuminated the strange and magic beauty of Illusion.

For things appear as the soul perceives them.


-Milan Rakic- The sun.


Λόγια όμορφα, με νόημα, με κάτι που με έκανε να διαβάσω αυτό το κείμενο πάνω από πέντε φορές.
Χρόνος... περίεργο πράγμα. Σε φοβάμαι άτιμε.
Κάθε βράδυ που πάω τα μάτια μου να κλείσω, ξέρω πως κάπου παραμονεύεις.
Ξέρω ότι την επόμενη μέρα μπορώ να ξυπνήσω και να δω τα πράγματα διαφορετικά.
Έχασα χρόνια, έχασα στιγμές.
Στιγμές που πίσω, δυστυχώς δε μπορώ να φέρω.
Το τώρα, με τα δευτερόλεπτα που περνάνε, μετατρέπεται σε πριν.
Και εσύ, μ'ένα αχαυνές βλέμμα και με ορθάνοιχτα μάτια καταλαβαίνεις ότι
τα πάντα είναι στιγμές, που χάνονται και που πεθαίνουν στο δευτερόλεπτο.
Ανύμπορος σαν είσαι... τι κάνεις;
Ξέρει κανείς;

Ο καθένας είναι διαφορετικός.
Ο καθένας φωτίζει τα σκοτεινά σοκάκια της ζωής με το χαμόγελο του χαρακτήρα του.
Ο καθένας δρα, σκέφτεται, πιστεύει διαφορετικά.
Όλοι είναι διαφορετικόι, αλλά μ'έναν τρόπο όλοι ταυτόχρονα είναι ίδιοι.

Σου'χει τύχει ποτέ, να μην μπορείς να ελέγξεις τα δάκρυα σου;

Σου'χει τύχει ποτέ, να νιώθεις μόνος;

Να έχεις την ανάγκη κάποιου, να σε πάρει αγκαλιά και να σου ψιθυρίσει σιγανά και απαλά

"όλα θα πάνε καλά."

Να νιώθεις πως αυτός ο κάποιος, είτε δεν υπάρχει, είτε δεν είναι πια εκεί για σένα, είτε δεν είναι με τον τρόπο που εσύ θες.

Σου'χει τύχει απλά τίποτα να μην είναι σωστό;

Σου'χει τύχει;

!

Μικροσκοπικά χεράκια αγγίζουν το λούτρινο αρκουδάκι

και μια γλυκιά μελωδία γλιστράει απ'τα παιδικά της χείλη.

Τα ματάκια της επερξεγάζονται τα περίεργα του κόσμου.

Χωρίς έγνοιες, στεναχώριες..

Θαρρώ πως με ζωγραφίζει τώρα.

Είναι πλάτη και κάτι σχεδιάζει κοιτώντας με επίμονα.

Ό,τι και να' ναι θα' ναι όμορφο.

Όλα μοιάζουν όμορφα από τα μάτια ενός παιδιού.

Όμορφα και απλά.

Αναμνήσεις κατακλύζουν τα μάτια μου.

Αναμνήσεις του τότε...

Των παιδικών ερώτων..

αυτές οι αθώες αγκαλιές, τα αθώα φιλιά στο μάγουλο.

Οι αθώες παιδικές καρδιές.

Μόνο γελαστές στιγμές.

Προσωπάκια μικρά, αγγελικά, χαρούμενα.

Ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Χρήστος, η Δημιτριάννα, η Εύα.

Όμως τώρα πρέπει να φύγω..

Με φωνάζει η μικρή μου φίλη.

Με προσκαλεί να μπω στον κόσμο της.

Με τραβάει από το χέρι και με προσκαλεί..

Με προσκαλεί, για δύο λεπτά, δύο μοναχά λεπτά, να ξαναγίνω..παιδί.

http://www.youtube.com/watch?v=jx1VnmZUhM4

-Μ

<<Και άμα και εσύ έχεις την ευκαιρία, κάντο. Χάσου εκεί μέσα. Είναι όμορφα.>>

-

Ίσως, κάποτε, κάπου.

Σ'αγαπάω τώρα για το τώρα.

Το μετά; Άγνωστο με κεφαλαία.

Σε θέλω, όμως δεν σ'έχω.

Δεν θα προσπαθήσω να σε ξανα αποκτήσω.

Αλλά ίσως, κάποτε κάπου, ο έρωτας μας θα ανθίσει.

Με τον τρόπο που και οι δυο μας ονειρευτήκαμε.

Και ύστερα τα χρόνια βύθισαν τα δόντια τους

στην σάρκα μας και το τώρα πέθανε.

Αλλά....

Ίσως....

Κάποτε.....

Κάπου....

να κατορθώσω να σε κάνω ευτυχισμένο....

.

Σα καταιγίδα περιπλανήθηκρε, παρεξευνεύτηκες, διόρθωσες,

ότι μπορούσες τρανέ.

Μα στου κόσμου τη απάθεια ξεψύχησες, δολοφονήθηκες.

Αλλά με το να σκοτώνεις έναν άνθρωπο, δεν σκοτώνεις τις ιδέες του.

Και οι δικές σου αθάνατες, ζούνε.

Hasta la victoria siempre, Che Guevara.