Σου'χει τύχει ποτέ, να μην μπορείς να ελέγξεις τα δάκρυα σου;

Σου'χει τύχει ποτέ, να νιώθεις μόνος;

Να έχεις την ανάγκη κάποιου, να σε πάρει αγκαλιά και να σου ψιθυρίσει σιγανά και απαλά

"όλα θα πάνε καλά."

Να νιώθεις πως αυτός ο κάποιος, είτε δεν υπάρχει, είτε δεν είναι πια εκεί για σένα, είτε δεν είναι με τον τρόπο που εσύ θες.

Σου'χει τύχει απλά τίποτα να μην είναι σωστό;

Σου'χει τύχει;

!

Μικροσκοπικά χεράκια αγγίζουν το λούτρινο αρκουδάκι

και μια γλυκιά μελωδία γλιστράει απ'τα παιδικά της χείλη.

Τα ματάκια της επερξεγάζονται τα περίεργα του κόσμου.

Χωρίς έγνοιες, στεναχώριες..

Θαρρώ πως με ζωγραφίζει τώρα.

Είναι πλάτη και κάτι σχεδιάζει κοιτώντας με επίμονα.

Ό,τι και να' ναι θα' ναι όμορφο.

Όλα μοιάζουν όμορφα από τα μάτια ενός παιδιού.

Όμορφα και απλά.

Αναμνήσεις κατακλύζουν τα μάτια μου.

Αναμνήσεις του τότε...

Των παιδικών ερώτων..

αυτές οι αθώες αγκαλιές, τα αθώα φιλιά στο μάγουλο.

Οι αθώες παιδικές καρδιές.

Μόνο γελαστές στιγμές.

Προσωπάκια μικρά, αγγελικά, χαρούμενα.

Ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Χρήστος, η Δημιτριάννα, η Εύα.

Όμως τώρα πρέπει να φύγω..

Με φωνάζει η μικρή μου φίλη.

Με προσκαλεί να μπω στον κόσμο της.

Με τραβάει από το χέρι και με προσκαλεί..

Με προσκαλεί, για δύο λεπτά, δύο μοναχά λεπτά, να ξαναγίνω..παιδί.

http://www.youtube.com/watch?v=jx1VnmZUhM4

-Μ

<<Και άμα και εσύ έχεις την ευκαιρία, κάντο. Χάσου εκεί μέσα. Είναι όμορφα.>>

-

Ίσως, κάποτε, κάπου.

Σ'αγαπάω τώρα για το τώρα.

Το μετά; Άγνωστο με κεφαλαία.

Σε θέλω, όμως δεν σ'έχω.

Δεν θα προσπαθήσω να σε ξανα αποκτήσω.

Αλλά ίσως, κάποτε κάπου, ο έρωτας μας θα ανθίσει.

Με τον τρόπο που και οι δυο μας ονειρευτήκαμε.

Και ύστερα τα χρόνια βύθισαν τα δόντια τους

στην σάρκα μας και το τώρα πέθανε.

Αλλά....

Ίσως....

Κάποτε.....

Κάπου....

να κατορθώσω να σε κάνω ευτυχισμένο....

.

Σα καταιγίδα περιπλανήθηκρε, παρεξευνεύτηκες, διόρθωσες,

ότι μπορούσες τρανέ.

Μα στου κόσμου τη απάθεια ξεψύχησες, δολοφονήθηκες.

Αλλά με το να σκοτώνεις έναν άνθρωπο, δεν σκοτώνεις τις ιδέες του.

Και οι δικές σου αθάνατες, ζούνε.

Hasta la victoria siempre, Che Guevara.

Σ'έχασα.

Σε γνώρισα, σε ερωτεύτηκα, με ερωτεύτηκες, σε αγάπησα,με αγάπησες, σε μίσησα, σε ένιωσα, σου μίλησα, μου μίλησες. Σ'ΕΧΑΣΑ και Μ'ΕΧΑΣΕΣ.

Σε βρήκα, με βρήκες, σου μίλησα, μου μίλησες, μου χαμογέλασες , σου έγνεψα, σε ονειρεύτηκα, Σ'ΕΧΑΣΑ και νόμιζες πως με έχασες...

Σε ξαναβρήκα, σου μίλησα. Με αγνόησες. Σε μίσησα. Αδιαφόρησες... και για άλλη μια φορά... πνιγμένα δάκρυα, πνιγμένες ελπίδες. Μόνο καμμένες αναμνήσεις και σύννεφα καπνού..

Ένα παιχνίδι η ζωή και σε έχω κοντά μου για άλλη μια φορά.

Μου μιλάς, σου μιλάω. Με αγκαλιάζεις. Δακρύζω. Δεν το βλέπεις.

Και τώρα.. νιώθω πως σε ξαναχάνω. Φόβος.

Νιώθω να ξαναχάνω το χαμόγελο σου

τα μάτια σου

την μυρωδιά σου

την αίσθηση πως είσαι κάπου κοντά μου.

Φόβος.

Ένα άρρωστο παιχνίδι.

Ένας ανελέητος, άθλιος φαύλος κύκλος.

Σ'αγαπήσα, προδώθηκα, έκλαψα.

Και σε έχασα.

Αλλά το τραγούδι μας, συνεχίζει να παίζει με φόντο τον μαύρο ουρανό....

Και συνεχίζει....

και συνεχίζει...........

-Μ

Τα απρόοπτα..

Είναι ορισμένα γεγονότα τα οποία ποτέ δεν θα πίστευες πως θα μπορούσαν να συμβούν.

Κι' όμως! Λίγο αλλοιωμένα; Ναι.

Λίγο διαφορετικά; Ναι.

Αλλά και;

Απλά σκάσε, χαμογέλα και ζήστο.

Άλλωστε γι' αυτό δεν είναι ενδιαφέρουσα η ζωή;

Εκεί που είσαι άπειρα λυπημένος, να σκέφτεσαι πως δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα είμαι καλά.

Κάτι καλό θα γίνει.

Και όταν είναι τα πάντα τέλεια, κλείσε τα μάτια, ζήστο, γιατί συνήθως οι ωραίες στιγμές

χάνονται μέχρι να ανοιγοκλέισεις τα μάτια σου...

Στο κλάσμα ενός δευτερολέπτου τα πάντα μπορούν να αλλάξουν.

Να το θύμασαι αυτό.

Μ'αρέσει να κοιμάμαι . ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΗΣΥΧΗ