Dear boys

you all are assholes.

Όνειρα...

Εκνευρίζομαι. Και εκνευρίζομαι έντονα. Όταν κάθε βλάκας ενήλικας στη "λέει" για τα όνειρα σου προσπαθώντας και καλά να σε προσγειώσει επειδή αυτός ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ τίποτα στη ζωή του, ναι είναι εκνευριστικό

Τα όνειρα είναι για να ονειρεύεσαι. Τι εννοώ; Δεν μπορείς, δε γίνεται να βάλεις όρια στα όνειρα σου. Απλώς για ορισμένα θα προσπαθήσεις περισσότερο για να πραγματοποιηθούν και θα πραγματοποιηθούν και άλλα πάλι όχι.

"Προσγειώσου." - Παράτα με. Στην ηλικία μου, στη ΦΥΛΑΚΗ μου, το μόνο μέσω για ελευθερία, πνευματική έστω, είναι τα όνειρα και θα είναι όσο τρελά γουστάρω.

Και αυτή που ΤΟΛΜΑΝΕ να ονειρεύονται και να ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ για τα όνειρα τους, ανταμείβονται στο τέλος, οπότε το "προσγειώσου" δεν στέκει.

Μόνο τη φαντασία μου έχω και τα όνειρα μου, τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα μου τα πήρατε. Με χώσατε σ' ένα σχολείο... περιμένω ένα όνειρο να' ρθει και να με σώσει.

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ.

κι ας απογοητεύτω.... τουλάχιστον θα έχω τολμήσει να ΧΑΡΩ.

ΠΑΣΧΑ.

Χαχαχαχαχα, τί είναι το Πάσχα ρε παιδιά; Εγώ, δεν ξέρω τί είναι, ξέρω όμως πως έχει καταντήσει.

1η βδομάδα: Υποτιθέμενος θρήνος και τακτικές επισκέψεις από όλες τις "θεούσες" στην εκκλησία.
2η βδομάδα: Ξαφνικά, ΧΑΡΑ !!!

Συγγνώμη φίλοι μου, αλλά ο Χριστός αν σταυρώθηκε, σταυρώθηκε όχι για να το θυμόμαστε ΜΟΝΟ την Μεγάλη Εβδομάδα και σας διαβεβαιώ δεν θα αποδειχτεί τίποτα αν πηγαίνεις κάθε μέρα εκκλησία και αν κάνεις 40 μέρες νηστεία. Μπα.

ΑΥΤΑ πάω να φάω μπουγάτσα και να παίξω μπλόφα γιατί για μένα μέχρι εκεί πάει το "Πάσχα."

ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΛΗΓΗ.

Να με εδώ, Θεσσαλονική. Έχω ξεφύγει από την "άθλια" καθημερινότητα της Αθήνας, κι όμως την ζητώ πίσω... δεν ξέρω γιατί. Ίσως επέιδή εδώ με όλο το σόι δεν βρίσκεις και πολύ χρόνο για τον εαυτό σου, και ουσιαστικά ήθελα να ξεφύγω από τον εαυτό μου αυτές τις μέρες. Εδώ δεν το καταφέρνω...

Αυτό το σπίτι είναι γεμάτο από φωτογραφίες της γιαγιάς μου, σε στιγμές αυθόρμητες που χαμογελούσε. Χθες το βράδυ εγώ και η ξαδέρφη μου ξενυχτήσαμε φιλοσοφώντας για τον θάνατο, για τον παράδεισο και τελικά καταλήξαμε να κλαίμε για τον θάνατο της γιαγιάς η μία πάνω στην άλλη... ναι μας πόνεσε όλους αυτός ο χαμός. Το βλέπω στα μάτια του πατέρα μου όταν του αναφέρω πως θέλω να πάω στο νεκροταφείο. Αλλά ξέρω πως και κάθε μέρα να πηγαίνω δεν πρόκειται να επανορθώσω, τίποτα δεν θα γίνει. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως με πονούσε και μένα τόσο πολύ. Αλλά θα ήταν εγωιστικό να πω, ΤΗΝ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΠΙΣΩ. Υπέφερε, καλύτερα που έφυγε. Για αυτήν. Γιατί εμείς εδώ είμαστε ζώντας κάθε μέρα πιο έντονα τον χαμό ενός χαμόγελου, μιας λάμψης.

Τίποτα...

Είναι βραδύ και με δυσκολία βλέπω τα γράμματα του πληκτρολογίου Τα δάκρυα με εμποδίζουν...

Ακούγοντας ένα συγκεκριμένο κομμάτι και διαβάζοντας Pablo Neruda , ο καθένας θα έκλαιγε

Το κομμάτι λέγεται Love is a mystery του Ludovico Einaudi, δεν ξέρω, απλώς μ' αρέσει και το ποίημα του Pablo Neruda είναι το :

<<Puedo Escribir los Versos mas Tristes Esta Noche>

Εδώ το βρήκα ολόκληρο για εσάς τους πολλούς που διαβάζετε την ανάρτηση (:P)

http://www.links2love.com/poetry_12.htm

Και ένα συγκεκριμένο σημείο με ΤΣΑΚΙΣΕ:

<<Puedo escribir los versos mas tristes esta noche.

Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido>>

Που σημαίνει: Αυτό το βράδυ μπορώ να γράψω τις πιο λυπητερές γραμμές

Να σκέφτομαι πως δεν την έχω. Να νιώθω πως την έχω χάσει.

Απλώς.... ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ

Ει, είσαι εδώ;

Είσαι εδώ;

Με προσέχεις, μ' ακούς;

Με βλέπεις, με νιώθεις;

Υπάρχω για' σένα;

Νιώθεις το άγγιγμα μου; ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΝΟΕΙΣ.

Σ' αγαπάω, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;

Σιωπή, νέκρα, (τέλο.)

Κλάμα, πόνος, (τέλο.)

Βίασου, θα πεθάνεις.

Βιάσου, θα ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ.

Δεν έχω θέμα, ούτε νόημα, απλώς γράφω... και γράφω... δίχως σταματημό, δίχως πολύ σκέψη.

Πονάω, κλαίω, δεν σκέφτομαι.

Έτσι είμαι εγώ.

Ακούω μουσική, γράφω, κλαίω.

Αισιοδοξία; Χάθηκε, ΕΦΥΓΕ.

<<Μην ανησυχείς, τα πράγματα θα φτιάξουν.>>

...

Ένα λεπτό σιγής

για το παλιό μου blog που πήγε από βλάκες που χακάρουν. <3

http://watch-this-or-out.blogspot.com/