Τίποτα...

Είναι βραδύ και με δυσκολία βλέπω τα γράμματα του πληκτρολογίου Τα δάκρυα με εμποδίζουν...

Ακούγοντας ένα συγκεκριμένο κομμάτι και διαβάζοντας Pablo Neruda , ο καθένας θα έκλαιγε

Το κομμάτι λέγεται Love is a mystery του Ludovico Einaudi, δεν ξέρω, απλώς μ' αρέσει και το ποίημα του Pablo Neruda είναι το :

<<Puedo Escribir los Versos mas Tristes Esta Noche>

Εδώ το βρήκα ολόκληρο για εσάς τους πολλούς που διαβάζετε την ανάρτηση (:P)

http://www.links2love.com/poetry_12.htm

Και ένα συγκεκριμένο σημείο με ΤΣΑΚΙΣΕ:

<<Puedo escribir los versos mas tristes esta noche.

Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido>>

Που σημαίνει: Αυτό το βράδυ μπορώ να γράψω τις πιο λυπητερές γραμμές

Να σκέφτομαι πως δεν την έχω. Να νιώθω πως την έχω χάσει.

Απλώς.... ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ

Ει, είσαι εδώ;

Είσαι εδώ;

Με προσέχεις, μ' ακούς;

Με βλέπεις, με νιώθεις;

Υπάρχω για' σένα;

Νιώθεις το άγγιγμα μου; ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΝΟΕΙΣ.

Σ' αγαπάω, ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;

Σιωπή, νέκρα, (τέλο.)

Κλάμα, πόνος, (τέλο.)

Βίασου, θα πεθάνεις.

Βιάσου, θα ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ.

Δεν έχω θέμα, ούτε νόημα, απλώς γράφω... και γράφω... δίχως σταματημό, δίχως πολύ σκέψη.

Πονάω, κλαίω, δεν σκέφτομαι.

Έτσι είμαι εγώ.

Ακούω μουσική, γράφω, κλαίω.

Αισιοδοξία; Χάθηκε, ΕΦΥΓΕ.

<<Μην ανησυχείς, τα πράγματα θα φτιάξουν.>>

...

Ένα λεπτό σιγής

για το παλιό μου blog που πήγε από βλάκες που χακάρουν. <3

http://watch-this-or-out.blogspot.com/

PINK FLOYD- TIME

Ένα εξαιρετικό τραγούδι, με πραγματικούς στίχους. Ίσως και το αγαπημένο μου από το συγκεκριμένο συγκρότημα. Το λόγια περιττά.

http://www.youtube.com/watch?v=MYiahoYfPGk

lyrics:

Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say

BREATHE REPRISE
Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
It’s good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

Χρόνος 2

Τι θα έκανες αν ήξερες πως σε 5 λεπτά η ζωή σου θα τελείωνε, ή ότι σε 10 μέρες θα πεθάνει ο πατέρας σου (χτύπα ξύλο.) ή ότι σε ένα χρόνο από τώρα θα μετακομίσεις;

ΤΙΠΟΤΑ. Η αναμονή είναι το χειρότερο μου, πραγματικά.

Δεν με εκνευρίζει, ούτε φοβάμαι τον θάνατο...την μετακόμιση, την αναμονή φοβάμαι.

Είναι ότι χειρότερο. Είναι σα να φαντάζεσαι τον εαυτό σου σ' ένα κελί, περιμένοντας την μέρα της εκτέλεσης σου για ένα αδίκημα που ΔΕΝ έχεις διαπράξει. Εγώ θα αυτοκτονούσα.

Γιατί μου την σπάνε οι αριθμοί και οι ημερομηνίες και να βλέπω τον θάνατο μου στο ημερολόγιο. Μα γιατί να πρέπει να ξέρουμε;

Νιώθω μόνη. Ίσως και να είμαι. Ίσως και όχι.

Φοβάμαι πως θα χάσω τους ανθρώπους που ΚΑΤΟΡΘΩΣΑ να αγαπήσω... τους πραγματικούς όμως όχι τον μαλακά που με πλήγωσε ή την σκύλα που μου έκλεψε τον γκόμενο.

Ίσως και να τους χάσω. Ίσως και όχι.

ΠΟΙΟΣ ΞΈΡΕΙ; Ο χρόνος θα δείξει...

Χρόνος.

ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ, ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΕΙ;

Μακάρι τα πάντα απλώς να slow down.

Η ζωή δεν είναι όμορφη.

Και ποιος μιλάει ε; Σκέφτεσαι.

Εδώ τα παιδιά πεθαίνουν στη Λιβύη και στην Ιαπωνία και σχετικά παντού, αλλά

πραγματικά δεν γίνεται αυτό να με χαροποιήσει και να σκεφτώ, εγώ δεν έχω προβλήματα.

Απλώς είναι αδύνατον.

Όλοι έχουμε προβλήματα...

Τι μπορείς να κάνεις όταν η ερωτική σου ζωή έχει μετατρέπει σε κάδο σκουπιδιών;

Και χωρίς έρωτα η ζωή είναι κενή, το πιστεύω.

Δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω..μόνο να κλάψω θέλω.

Όταν αγαπάς άτομα που ξέρεις από την αρχή ότι ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν θα γυρνούσαν να σε κοιτάξουν, όχι μόνο λόγο εμφάνισης...αλλά γενικότερα, αλλά εσύ λες "Καλά σιγά, δεν με νοιάζει". και συνεχίζεις... μέχρι που τρως τα μούτρα σου. -ΠΑΛΙ.

Χτες με πλησίασε, με χάιδεψε στην πλάτη, μου χαμογέλασε.

Όχι επειδή νιώθει κάτι... απλώς έτσι πρέπει.

Ποοοοοοοο δεν με νοιάζει. Η φετινή χρονιά πάει κατά διαόλου , για τα ερωτικά τουλάχιστον και ΑΝΥΠΟΜΩΝΩ να μου συμβεί επιτέλους κάτι καλό...

Λυπάμαι για την απαισιοδοξία της ανάρτησης αλλά δεν γίνεται να υποκρινόμαστε